سلام ای کهنه عشق من

 

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
تو یه رویای کوتاهی دعای هر سحرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی

من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

راستی چی شد؟چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم ؟!

قسم به عشقمون قسم، همش برات دلواپسم
قرار نبود اینجوری شه، یهو بشی همه کسم
راستی چی شد، چه جوری شد، اینجوری عاشقت شدم
شاید می گم تقصیر توست، تا کم شه از جرم خودم
به ملاقات آمدم، ببین که دلسپرده داری
چگونه عمری از احساس عشق شدی فراری
نگاهم کن، دلم را عاشقانه هدیه کردم
تو دریا باش و من جویبار عشق و در تو جاری
من از پروانه بودن ها، من از دیوانه بودن ها
من از بازی یک شعلۀ سوزنده که آتش زده بر دامان پروانه نمی ترسم
من از هیچ بودن ها، از عشق نداشتن ها
از بی کسی و خلوت انسان ها می ترسم

دانلود

جان منی

به که گویم که تو منزلگه چشمان منی


به که گویم تو نوازشگر دستان منی


به چه سازی بسرایم دل تنهای تو را

به که گویم که تو آهنگ دل و جان منی


گر چه پاییز نشد همدمو همسایه ی من


به که گویم که تو باران زمستان منی

همه رفتند از این شهر و دلم تنها ماند


به که گویم که تو عمریست که مهمان منی


گر چه خورشید سفر کرده ز کاشانه ی ما


به که گویم که تو عمری مه تابان منی

اه منی

نور خورشيدی و من اشک شبم
تا بتابی به تنم جان به لبم
نيستی ليک به همراه منی
قطره ی اه منی
من در اين عشق صفا می بينم
در دلم نور خدا می بينم
پس مرا يکه و تنها مگذار
مست افتاده و از پا مگذار
رشته ی مهر تو شد زنجيرم
گر جدا از تو شوم ميميرم...!

نشد

نشد یه قصری بسازم پنجرهاش ابی باشه
نشد یه قصری بسازم پنجرهاش ابی باشه
من باشم و اون باشه و یک شب مهتابی باشه
نشد یه جا بمونه و آخر بشه ماله خودم
حتی یه بار یادش نموند ماه و روز تولدم
با همه التماس من نشد دیگه نره سفر
شعرام بجز اون روی هر دیوونه ای گذاشت اثر
نشد برم بغل بغل واسش شقایق بچینم
نه این که من نخوام برم نزاشت گلهارو ببینم
نشد همه دعا کنن همیشه اون باشه پیشم
یکی میگفت خواب دیده که اون گفته عاشقش میشم
اما نشد ، اما نشد قسمت ما یه لحظه ی روشن و خوش
پیغام واسش فرستادم بیا بازم منو بکش
نسد که نشکنه بازم این چینی شکستنی
هیچ جای دنیا ندیدم هیچ جای دنیا ندیدم
عجب چشای روشنی
باور نکرد یه موژشو به صدتا دریا نمیدم
یه تار مو خواستم نداد گفت به تو دنیا نمیدم
راست میگه هر چی اون بگه راست میگه هر چی اون بگه
من کجا و دیوونگی
چه جوری به حرفش گوش کنم
اون گفت بچسب به زندگی
خلاصه آخرش نشد ما گل سرخ رو بو کنیم
اون گفت برو که بتونیم خوب حفظ آبرو کنیم
نشد یه بار برسم به آرزوهای محال
یه خاطره مونده برام با یه سبد میوه کال
نشد منم واسه یه بار به آرزوهام برسم
گذشته کار از کارمون
دیر شده به خدا قسم
نشد به موقع این کویر ابری بشه بارون بگیره
نشد خودش آینه که هست بیاد و شمعدون بگیره
نشد بپاچم زیر پاش عطر گل محمدی
نشد بهم جواب بده
حتی بهم بگه بدی
نشد دوستت دارم بگه
به من که نه به دیگری
نشد یه بارم رد بشه
از روی شعرا سرسری
نشد یه کاری بکنه
که بدونم دوستم داره
آتیش گرفتم و یه بار
نگام نکرد بگه آره
نشد یه بار حرف بزنه
نزاره پای سرنوشت
نشد یه شب نگم خدا الهی که بره بهشت
نشد بشه یه بار واسش یه فال حافظ نگیرم
نشد تو رویاهام براش روزی هزار بار نمیرم
نشد بره
نشد نره
نشد بخواد
نشد بیاد
نشد ولی
شاید بشه
واسم دعا کنید
زیاد
از شما پنهون نکنم
یه حرفهایی بهم زده
گفته همین روزا میاد
اما هنوز نیومده
قصه داره تموم میشه
مثل تموم قصه ها
فقط واسم دعا کنید
اول خدا بعدا شما
قصه داره تموم میشه
مثل تموم قصه ها

فقط واسم دعا کنید
اول خدا بعدا شما

وقتی به من رسیدی

وقتی به من رسیدی از عشق خسته بودم
بی آرزوی ِ پرواز ، در خود نشسته بودم

چشمان ِ اعتمادم ، از عاشقانه می سوخت
ته مانده ی غرورم ، بر روح ، وصله می دوخت

وقتی به من رسیدی در من ترانه می مرد
آنجا که خاطراتم شب را به خانه می برد

پایان گرفته بودم ، در ساعت ِشکفتن
گفتم: رسیدی اما ، چیزی نمانده از من

اما تو جلوه کردی با رنگ و بوی اعجاز
در کوچه باغ ِ اندوه ، در ابتدای ِ یک راز

در بند بند ِاحساس ، یأس من از تو پژمرد
در اوج ِ ناامیدی ، تنهایی ام ترک خورد

در اوج نا امیدی ، :انگار تازه بودم
با بالهای ِخسته پرواز می سرودم

در خلوتی حقیقی ، جز عاشقی ندیدیم
هر چند خسته از راه ، اما به هم رسیدیم